สวัสดีสัปดาห์สุดท้ายของเดือนที่ร้อนที่สุดของปี…
วันสุดท้าย(จริงๆ)ครับ วันนี้เราต้องตื่นกันตั้งแต่ 6โมงเช้า…มาพาคุณๆกลับจากสมุยด้วยกันครับ…วันนี้ก็ตื่นเช้ามากกก…เพื่อให้ทันเรือเที่ยว 7 โมงเช้าจากสมุย หลังจากอาบน้ำจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ
ผมก็รีบเดินลงมาที่หน้าหาด…ด้วยความตั้งใจอยากเก็บภาพยามเช้าอีกหน่อย เพราะเมื่อวานก็มาถึงค่ำจริงๆ เช้ามาก็ต้องกล้บแล้วไม่ถ่ายตอนนี้จะถ่ายตอนไหนได้อีกน้อว่าแล้วก็…ไปตามภาพกันเลยครับ
รวบรวมภาพทั้งหมดเช่นเคยใส่ Gallery ไว้แล้วครับเชิญชมกันตามอัธยาศัยเลย
http://blog.one22.com/gallery/samui_day4
ตอนที่แล้วรีวิวที่พัก Coconut Villa Resort&Spa ยามอาทิตย์อัศดงลับฟ้าไว้ดูกันได้ที่นี้เลย
http://blog.one22.com/archives/category/relax/coconut_villa_resort_and_spa
เดินผ่านตรงสปาที่เราถ่ายเมื่อคืนก่อน
วิวยามเช้าขนาดนี้ไม่มีแสงอะไรนอกจากสปอร์ตไลท์ตั้งแต่เมื่อคืน…
พระอาทิตย์จะขึ้นอีกด้านหาดด้านนี้จะเป็นทิศใต้ครับ
มองมาอีกด้านน้ำค้างยังทิ้งร่องรอยให้เราได้สัมผัส…
สงบดีจัง…
ใครๆก็ยังไม่ตื่นกันมีแต่เราที่เดินให้ควั่กเเบกขาตั้งกับกล้องอยู่คนเดียว…มุมริมสระยามเช้ากันหน่อย
ได้เวลาไปแล้วครับ…
ลากันด้วยภาพนี้มีโอกาสคงจะได้มาเยือนใหม่…
speed สุดๆ
ประมาณ20นาทีเราก็ถึงแยกไปท่าเรือเฟอร์รี่กันแล้ว
หลังจากไปเข้าคิวซื้อตั๋วรอขึ้นเรือด้วยใจระทึกเพราะกลัวจะตกเรือเที่ยว 7 โมงเช้า ระหว่างที่รถเข้าคิวซื้อตั๋วกันผมก็เลยเดินไปสอบถามถึงการเข้าคิวว่าจะทันถึงคันของเราหรือไม่…มีเรื่องลุ้นเล็กๆสำหรับเกิดขึ้นตรงท่าเรือนี่เองครับ..หลังจากขับมาต่อคิวเข้าซื้อตั๋วเรือเฟอร์รี่
เจ้าหน้าที่ที่ขายตั๋วตอบมาว่า “ต้องรอลุ้น” โอ้วว…กว่าจะมาถึงก็ลุ้นจะแย่แล้วน้อ พอมาถึงก็ต้องลุ้นว่าจะได้ขึ้นอีกหรือ?
สักพักรถก็ขยับเข้าไปรอตรงช่องเข้าคิวแคบๆครับ มองไปด้านหลังรถมารอคิวกันอีก เกิน 10 คันได้
เวลาตอนนั้น 6.40 แล้ว ผมเดินเป็นหนูติดจั่นเลยกังวลสุดๆ เพราะถ้าเราตกเรือเที่ยวนี้ นั้นหมายความว่าเราจะตกรถไฟขากลับ(อีกแล้ว)ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยไหมน้อ…
ระหว่างคิดอะไรไปเรื่อยถึงแผนสำลองที่จะหาทางกลับบ้านกรณีตกรถไฟอยู่ เจ้าหน้าที่ก็มาให้สัญญานปล่อยรถเข้าไปได้…เฮ่อลุ้นจริงๆครับท่าน
สุดท้ายเราก็สามารถขับเข้ามาได้แล้ว…เฮ่อโล่งอก
ลำนี้ล่ะที่เราจะกลับกัน
รออยู่ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็ประกาศเตรียมออกเรือแล้วและอีกชั่วอึดใจก็เคลื่อนออกด้วยความนุ่มนวลดีทีเดียว
ลาล่ะนะสมุยมีโอกาสคงได้พบกันอีก…ยิ่งคิดก็แสนเสียดายเวลาที่เรามีน้อยเหลือเกินเป็นการกลับมาเยี่ยมแผ่นดินสมุยอีกครั้งในรอบ 10กว่าปีที่น่าเสียดายจัง… ” สั้นไป” ผมรำพึงในใจกับตัวเอง
ฟ้าก็แสนจะหม่นจริงๆฝนก็ใกล้เข้ามาแล้ว…
ภาพแรกของเรื่องครับ น้องเค้ามองทอดสายตากลับไปที่สมุย…ผมไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไรอยู่
แต่…สำหรับผมเหมาเอาเองในใจว่าน่าจะเสียดายเช่นเดียวกับผมเหมือนกันแน่ๆ (ตู่จริงๆน้อ หุหุหุ)
ฟ้าไม่ใสเลย พอมีจังหวะฟ้าเปิดอยู่บ้างแต่แดดไม่มีเลย…
มือพิศวง…ใส่นาฬิกาด้วย…หุหุหุ ( >_<)
แดดจ๋า…หายไปไหนนนนน…
ไม่อยากรอแดดแล้วเลยเข้ามานั่งดู สรยุทธ์ดีกว่าครับบนเรือจะเปิดทีวี 2ช่องคือ 3,7 แยกกันเป็น2ห้องแล้วแตใครชอบครับ
ผู้โดยสารส่วนใหญ่ก็ออกไปชมวิวมากกว่า
ออกมาดูฟ้ายามครึ้มแบบนี้กันเยอะเหมือนกันนะ
….
ผมรออยู่นานฟ้าก็ไม่เป็นใจใดๆเลยไม่เปิดให้เราได้เก็บภาพสวยๆเท่าไหร่นัก
ฟ้าพอมีแสงบ้าง แม้จะสลัวก็ตาม ถ้าเราวัดแสงและปรับจุดโฟกัสดีจริงๆก็ไม่มืดเท่าไหร่เหมือนกันนะ
มืดตลอดจนเห็นฝั่งเลย ขามาก็ตกส่งถึงเกาะ…
ขากลับก็สลัวไล่เลยเหมือนกันนะ
พร้อมจะลุยกันมานาน…แล้ววว
พร้อม…
ไปล่ะ
ลุย…
ขากลับแวะพักปั้ม ปตท ปั้มนี้ล่ะที่เราแวะมาเช่นกันตอนขามานะ
สักพัก..หลังจากขับรถมาที่พุนพินเพื่อคืนรถเจ้าแจ๊สขาวกันล่ะ ขอบอกว่าขับสนุกมากมายจริงๆความที่แวะเยอะเกือบจะตกรถไฟกันเลยเราจองรถด่วนกลับกรุงเทพฯกันครับ รถมาตรงเวลาและออกตรงเวลากว่าขามามากมายยยยยย…. ( T_T )
ภายในมองๆไปถ้าไม่เพราะมันยาวๆละก็ดูใกล้เคียงรถทัวร์เหมือนกันนะเนี่ย
ภาพนี้ถือว่าเป็นภาพลากันละครับจบ trip ล่องใต้แบบสมบูรณ์จริงๆกันล่ะ
ถ่ายตอนนั่งเรืองเฟอร์รี่ขามา…ผมขอเลือกเป็นภาพปิด trip ด้วยเหตุผลง่ายๆคือ…
เพราะรัก…มากมาย..ไม่มีเหตุผลอื่นใดครับนอกจาก…สัญญาว่าจะเที่ยวให้ทั่วแผ่นดินที่ธงผืนนี้ไปปักอยู่…ให้หมด…สัญญา…
สวัสดีครับ…แล้วพบกันใหม่ trip หน้านะครับท่านผู้อ่านทุกคน…
